ماشین‌تحریر (به انگلیسی: Typewriter) یک ابزار مکانیکی یا الکتریکی است که به کاربر اجازه می‌دهد از طریق فشردن یکسری «کلید»، نویسه‌هایی را روی چیزی (معمولا کاغذ) چاپ کند. از تاریخ ۱۸۷۰ که این ابزار معرفی شد تا اواخر قرن بیستم، ماشین‌تحریر یکی از ابزارهای جدا نشدنی دفاتر و مشاغل مرتبط با نوشتن بوده است. از دهه ۱۹۸۰ به بعد، کم کم ویرایشگرهای متن که روی کامپیوترهای شخصی اجرا می‌شدند باعث خروج ماشین‌های تحریر از بازار شدند.

شرکت‌های بزرگ سازنده ماشین‌تحریر عبارت بودند از رمینگتون و پسران، آی.بی.ام.، امپریال تایپ‌رایترز، شرکت ماشین‌تحریر الیور، الیوتی، اسمیت کورونا و شرکت آندروود.

تاریخچه

ماشین‌تحریر مکانیکی مانند این ماشین‌تحریر شرکت آندروود برای مدت‌های مدید، استاندارد مراکز دولتی، خبرگزاری‌ها و دفاتر بودند. این ماشین‌تحریرها در دهه ۱۹۶۰ با ماشین‌تحریرهای الکتریکی و سپس در دهه ۱۹۷۰ و بعد ۱۹۸۰ با سیستم‌های رایانه‌ای جدید به روز شدند. مزیت نمونه‌های مکانیکی به نمونه‌های الکتریکی این بود که در همه جا قابل استفاده بودند.

اولین سیستم تایپ جهان توسط هنری میل در سال ۱۷۱۴ ابداع شد که نمونه‌ای از آن به جای نمانده و تمامی طرح‌های این ماشین ابتدایی نیز مفقود شده‌است. در سال ۱۸۲۹ ویلیام بارت ماشین چاپی را با نام تایپوگراف ارائه کرد که با موفقیت مواجه نشد. سر انجام کریستوفر لتم شولز به همراه دو تن از همکارانش به نام‌های کارلوس گلیدن و ساموئل سول ماشین تایپ خود را در سال ۱۸۶۷ تکمیل کردند و پس از دریافت امتیاز، شولز پروانه تولید ابداع خود را در ایالات متحده آمریکا به ثبت رساند و اولین ماشین تایپ تجاری با نام رمینگتون مدل ۱ در سال ۱۸۷۳ وارد بازار شد. ایده تولید این ماشین بر اساس اصول ماشین چاپ متحرک گوتنبرگ، طراحی شد در این شیوه از چاپ، جوهر با استفاده از فشار بر روی کلیشه به کاغذ منتقل می‌شد و شولز نیز با الهام از این شیوه ماشین تایپ خود را بر مبنی ضربه زدن کلیدهای ماشین بر روی نواری سیاه رنگ و جوهری ابداع کرد. توماس ادیسون نیز در ابداع ماشین تایپ نقش داشته‌است. وی در سال ۱۸۷۲ ماشین تایپ الکتریکی را ابداع کرد که تا سال ۱۹۵۰ هیچ استفاده‌ای از آن نشده و این ابداع تقریبا ناشناخته باقی ماند. .

 
یک ماشین تحریر قدیمی مدل هرمس